Winter

Het klinkt alweer zover weg, maar ik wil toch graag even terug naar vorig jaar. Midden in de Kerstperiode kreeg ik een mooie overdenking cadeau in de vorm van onderstaand gedicht. Dit gedicht heeft mij nog meer aangespoord om echt tijd ‘onder de boom’ door te brengen en mijn gedachten te laten gaan over ideeën die dit jaar vorm moeten gaan krijgen.

De uitkomsten van deze reflecties heb ik onlang gedeeld met de geefster van het gedicht. Dit was om verschillende redenen niet een makkelijk gesprek; wel noodzakelijk. De volgende dag vond ik een envelop op de mat met haar woorden van dank …

“Directeur Jatta, Mieke Steenveld, professioneel reisgenoot, spiegelaar, verrasser, grapjas, verkenner, aanwijzer, to-the-pointer, gids, trooster, vragensteller, doordringer, ziener, supporter, fan, kritisch onderzoeker, liefhebber, mentor, raadgever, vraagbaak, medestander, kompaan, trekker, vroedvrouw en adviseur voor mij”.

Onze werkrelatie wordt nu anders dan eerder bedacht, maar ook dit gaat zeker weten tot een mooie oogst leiden nu de ‘winter’ ogen heeft geopend en nieuwe mogelijkheden zichtbaar heeft gemaakt.

En de winter duurt wellicht nog even voort. Er liggen voor mij nog genoeg onderwerpen om in ogenschouw te nemen. De boom is inmiddels opgeruimd, maar een comfortabele stoel voor de openhaard biedt ook een warme plek.

Winter

When winter comes to a woman’s soul, she withdraws into her inner self, her deepest spaces.
She refuses all connection, refuses all arguments that she should engage in the world.
She may say she is resting, but she is more than resting:
She is creating a new universe within herself, examining and breaking old patterns, destroying what should not be revived, feeding in secret what needs to thrive.

Winter women are those who bring into the next cycle what should be saved.
They are the deep conservators of knowledge and power.
Not for nothing did ancient peoples honor the grandmother.
In her calm deliberateness, she winters over our truth, she freezes out false-heartedness.

Look into her eyes, this winter woman.
In their gray spaciousness you can see the future.
Look out of your own winter eyes. You too can see the future.

Gedicht:Patricia Monaghan, Foto:Erwin Madrid

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Naar elkaar toegroeiende ontmoetingen

Het gaat niet goed met dit land                                    zegt de een
Daar moet iets aan veranderen                                    zegt de ander
Maar wat?                                                                         vraagt de een
We moeten de problemen bij de kiem aanpakken   zegt de ander
De kiem?                                                                           vraagt de een
Maak daar maar wie van                                               zegt de ander
Hoezo?                                                                              vraagt de een
Nou                                                                                    zegt de ander
Wie is de kiem van alle problemen?
De ander                                                                           zegt de een
Dan moet die veranderen                                             zegt de ander
Nou jij dus                                                                        zegt de een
Wacht even,                                                                     zegt de ander
dat gaat me iets te vlug
Even opnieuw,
dit keer begin ik

Het gaat niet goed met dit land                                    zegt de ander
Daar moet iets aan veranderen                                    zegt de een
Ja, maar wat?                                                                   vraagt de ander
We moeten de problemen bij de kiem aanpakken   zegt de een
Wie is de kiem?                                                                vraagt de ander
De ander                                                                            zegt de een
Nou, dan moet die veranderen                                     zegt de ander
Jij dus                                                                                zegt de een
He,                                                                                      zegt de ander
nou komen we weer bij mij uit.
Hoe kan dat nou?
Dat komt                                                                           zegt de een
omdat jij de ander bent
Aha,                                                                                   zegt de ander
dus ik moet veranderen
Ja,                                                                                      zegt de een
heb je het eindelijk door
Goed,                                                                                 zegt de ander
ik ga rigoureus veranderen
Voortaan ben ik ook de een
Dat kan niet,                                                                    zegt de een
want er kan er maar een de een zijn
en dat ben ik
O ja?                                                                                  zegt de ander

Weleens gehoord van ieder-een?

Dank voor de ‘Kerstvraag’ Freek de Jonge.
Hier kun je jouw prangende vraag stellen aan Freek Hij doet zijn best die van ieder-een te beantwoorden.
En hier kun je jouw prangende vragen aan mij stellen Samen met jou ga ik mijn best doen om jou zelf je antwoorden te laten ontdekken.

Gaan we elkaar op een dag verstaan?

Wie weet…
Laten we ons in ieder geval hiervoor inspannen.

Wie weet…
kijken we dan volgend jaar terug op gloedvolle ontmoetingen met oplossingsrichtingen voor de talrijke vraagstukken die voor ons liggen.

Ik wens ieder-een zachtzinnige feestdagen en een nieuw jaar vol naar elkaar toegroeiende ontmoetingen toe.

Mieke

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

November

Soms houd je gevoelens liever voor jezelf. Op andere momenten voel je de behoefte om te delen. Nu was ik altijd meer van dat eerste, laat mij maar zelf, maar door mijn lieve buuf heb ik geleerd dat het delen niet alleen nuttig maar ook iets heel moois kan zijn. En nu mag ik, via haar blogruimte op JATTA, delen wat mij de afgelopen maanden heeft (aan)geraakt. Zie hieronder:

November

We zagen de verdrietige wolken heel langzaam naderen, en toch …

Het is nog geen herfst als toch heel plotseling één van de belangrijkste bladeren uit mijn leven besluit om mee te waaien met de wind; zijn boom los te laten en zachtjes neer te dwarrelen … ergens …

Het is nog geen herfst als dat ene bericht ervoor zorgt dat er een storm door mijn hoofd raast, mijn gedachten als een wervelwind door de war schopt, mijn emoties als een tornado door mijn lichaam laat gieren.

Het is nog geen herfst als golven van verdriet als een woeste najaarszee mijn dagen overspoelen, het zand onder mijn voeten wegslaat; als de onderstroom mij meesleurt naar een verstillende en zowaar vredige diepte, maar mij net zo onstuimig weer naar boven werpt naar de oppervlakte … die opeens is als een spiegel zo glad. Waar ben ik?!

Het is nog geen herfst als het chaos is in mijn hoofd; als ik word heen en weer geslingerd tussen de leegte van verdriet en het vervuld zijn van dankbaarheid; tussen mijn hoofd en mijn hart; tussen het begrijpen en gunnen en tussen het missen en niet willen missen. Tussen de onrust in mijzelf en de rust waarnaar hij zo verlangde.

Het is nog net geen herfst als mijn vader zich erin berust om dit leven los te laten, om een storm te veroorzaken in de mijne en zijn geest mee te laten waaien; zijn ziel mee te laten dwarrelen naar het grote onbekende.

Donker – leegte – stilte – gemis.

En eigenlijk wil ik alleen maar huilen, mijn verdiet laten glinsteren als dierbare diamanten die zich een weg banen over mijn wangen en via mijn kin de ruimte induiken om terecht te komen … nergens …

Ongeduld – onbegrip – boos over wat ik niet voel en wat ik denk behoor te voelen: waar blijft nou die rouw?

Ik zit er midden in.

Want opeens regent het mijn tranen en spoelt mijn eerste verdriet door mijn lichaam naar de aarde. Als een soort voeding voor de warmte en de dankbaarheid die langzaam bezit nemen van mijn gevoel en mijn gedachte; als een vaste grond voor het zetten van een volgende stap.

En dan opeens is het herfst. Zonder vooraankondiging dwarrelen de prachtig verkleurde bladeren, de zieltjes van voorjaar en zomer, zomaar naar beneden; mijn tuin ligt vol mee. Nu stormt het en waait het echt en klettert de regen in zware druppels tegen mijn ramen. Nu beukt de zee tegen de duinen en slaan de golven gaten in het zand. Nu is de wereld in rep en roer en nu is het stil in mij!

En opeens is het november en zit ik voor mijn open haard te genieten van het niet tegen te houden herfstgeweld buiten en deze nieuwe rust in mij. En met een glimlach op mijn gezicht luister ik naar dit ene muziekstuk; het voor mij enige muziekstuk dat mijn gevoelens en emoties van de afgelopen weken, maanden vorm kan geven; het voor mij enige stuk dat toen de chaos in mijn hoofd zo mooi bespeelt; het voor mij enige stuk wat de golfbewegingen van mijn bestaan weet te bespelen. Die ene viool die het dwarrelende blad laat dansen op het wervelen van de wind. Het voor mij enige stuk dat door die donkere, doortastende ondermelodie mijn nu gevonden rust weet neer te zetten.

Opeens is het November. En opeens is het stil.

Max Richter – November –

https://www.youtube.com/watch?v=5Cm7O4VDTlQ

Lieve papa, dank voor je lentes, voor je zomers en vooral voor je herfst. Jouw berusting is mijn rust. Laat de winter nu maar komen …

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Risicovreugde

Wees blij
als jij bent kwijt geraakt wat altijd rotsvast vast stond
Verheugd
als jij je jeugdige vertrouwen los moet laten
je niet meer kunt verlaten op de zekerheid
die jou altijd met beide voeten op de aarde hield

Geheid zalig ben je als je
al is het maar eenmalig
los komt van wat waar is
niet meer verwijzen kan naar wat dáár is

Omdat dat dáár nu overal kan zijn
het vergezicht versplinterd om
stomverwonderd te ontdekken
hoe ver nu het gezicht kan zien
en niets meer in de weg staat
om het onbekende te ontdekken

oktober-2016

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Hier is het warm, hier proeft het hart

Het is lastig autorijden met een vrouw naast je die een gedicht voorleest van iemand die je niet kent en dat je raakt per voorgelezen zin. Dit gedicht gaat over mijn passagier en haar compagnon. Ik volg ze al jaren. ‘Passievolle rauwdauwers’ die in korte tijd een plek in mijn stad hebben heroverd. Het was een strijd om te laten gaan wat niet meer mogelijk was en om te kunnen zijn waar zij nu geland zijn. Ze liggen me na aan het hart; warme gastvrouwen die snappen wat fijn en lekker is. Waar behoefte aan is. Ik wijs mijn klanten weleens op hun zaak, als ze nog tijd hebben of willen nemen. Om daar, onder het genot van bijvoorbeeld een worteltaartje, wat voor zich uit te staren of juist actief te zijn, door op te schrijven wat ze net in ons gezamenlijke werk ervaren hebben en waarmee ze de komende weken fier aan de slag willen gaan.

Het is een aparte ervaring om de schrijfster van het gedicht wat later te ontmoeten (tijdens de innemende Kunstroute Culemborg, ontstaan naast het fraaie tweejaarlijkse LekArt Festival) en dan te zien dat de foto – waarvan ik wist dat deze nog bij het gedicht door haar gemaakt zou gaan worden – precies beantwoord aan het beeld dat ik voor ogen had. Het leek op een geplande ontmoeting zonder agenda. De schrijfster had gehoord van mijn tranen over haar tekst, ik had tevoren aangevoeld hoe beeld met tekst zouden gaan samenvallen.

Met worteltaart en muffin hebben zij en ik deze week uren met elkaar uitgewisseld. Een feest van herkenning: op de plek waar het warm is proef je elkaars hart. Ik ontmoette weer een nieuwe ‘passievolle rauwdauwer’. Hannah, wonderfool wijs wijf, ik zie je graag weer in december voor een vervolg op ons, fiere madammen die het leven beklimmen. Dan met iets vanuit de oven in de Gelderlandfabriek, de andere gebolwerkte hotspot in de stad.

Het zijn dit soort onmoetingen die mij steeds doen beseffen hoe fijn het leven, wonen en werken is in mijn stad. Zoveel al gebeurd in bijna 700 jaar, zoveel meer nog steeds mogelijk, zoveel alsnog te ontvouwen en samen uit te rollen.

“Ik schrijf als ik gebeten word” zegt Hannah bij haar verzamelde werk. Dat werd ik deze week, ‘gebeten’ en dat laat ik graag lezen.

Hier proeft het hart

De papklok slaat bijna tien
de stad sluit zich somber in
de gevestige heren van Culemborg
trekken hun grauwmantels om zich heen
de vlaskoorden binden het volk
op calvinisme en cleijn importantie
hun burgergeesten op de mangel
tot het moes van weleer
verzet broeit in de vrouwen

Veel later beklimmen fiere madammen
opnieuw
het blauwsteen van de stadhuistrap
met in lekwater gewassen voeten
het vaandel van hun blauwe schorten
kraait het oproer als van toen

Met bourgondisch schuimende monden
de blik op oneindig en lul-maar-an
dwingt hun kennis van lekkers
bestuurlijk de heren een vuursteen af
euforisch ontsteken ze vreugdevuren
hun kaars
hun ovens
hun stad
en
veelkleurige serpentines
sluizen als rivieren
schepen met zeilen van triomf
vol bonte burgerij
het stadshart door
drijven lekkers aan de lek
licht en dankbaar onthaald
binnen in de binnenstad

hier is het warm
hier proeft het hart

[Hannah Rood, vrij naar Luyt Wortel; vrouwenopstand, Culemborg 1650]

blog-september-2016

Photographs and words: Hannah Rood www.hannahrood.nl
Locatie 1; Lekkers a/d Lek, Varkensmarkt 14 Culemborg
http://lekkersaandelek.nl
Locatie 2; De Gelderlandfabriek, Stationsweg 7 Culemborg http://www.degelderlandfabriek.nl
Locatie 3; Mieke Steenveld/ JATTA, Tulpstraat 73 Culemborg
http://www.jatta.nl
2018: Culemborg 700 jaar (LekArt, Kunstroute en nog zoveel meer in ontwikkeling)
http://www.culemborg700.nl
https://www.lekart.nl
http://www.kunstrouteculemborg.nl

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Tijd voor…?

Als je de tijd stil wilt zetten: kus.
Als je door de tijd wilt reizen: lees.
Als je aan de tijd wilt ontsnappen: muziek.
Als je aan de tijd wilt voelen: schrijf.
Als je de tijd los wilt laten: adem.

[Guus Bauer]

De zomerperiode is begonnen.
Ik hoop dat jij de komende weken ook wat tijd kunt nemen.
Tijd voor kussen, lezen, muziek, schrijven, ademen.
Tijd voor…?

Zelf kijk ik ook uit naar schateren, scrabbelen en schommelen. En naar schitterend zomerweer, omdat ik op de motor naar het buitenland ga. Voor de eerste keer en dat vind ik best spannend. Maar daarover later een keer meer.

Voor nu: zonnige zomer en voor onderweg nog even een Loesje … Loesje vakantie JPG

Mieke

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Niets en niemand blijft hetzelfde

Everything must change
Nothing stays the same
Everyone will change
No one, no one stays the same

Weergaloos gezongen door ‘musical storyteller’ Nina Simone.

Song: Everything must change

Listen for yourself, I have nothing to add…

Everything will change, nothing stays the same

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Tanwir…laten we dapperder worden

Samen met Midden-Oostenkenner Pieter Stockmans (onderzoeksjournalist) bezocht hij zijn Jordaanse geboorteplaats Zarqa, de bakermat van de internationale jihad en de plaats waar hij in een vluchtelingenkamp geboren werd. Maar samen zochten ze evengoed in België naar de dynamieken die de angst voor een clash der beschavingen voeden. Het resulteert in confronterende inzichten en heldere aanbevelingen. Bron: Bol.com

We hebben het hier over de schrijver Montasser AlDe’emeh: een Belgisch-Palestijns arabist, islamoloog en politicoloog. In een half jaar tijd legden hijzelf en Pieter Stockmans de puzzel van het verbrokkelde leven van Montasser.

Hun intense contact leidde tot een unieke journalistieke samenwerking met het boek ‘De Jihadkaravaan – reis naar de wortels van de haat ‘ als resultaat. Ik heb het in één ruk uitgelezen en ben geraakt tot op het bot.

Persoonlijk herkende ik in het verhaal de honger naar kennis van de hoofdpersoon (Montasser). Ik las over de ideeën in zijn hoofd en de angsten in zijn hart. Zijn jarenlange en vermoeiende worsteling met zijn haatgevoelens en hoe zich te verhouden tot de wereld om hem heen; een stil geheim, heeft van hem, door de moeite die deze mannen zich samen hebben getroost, een ander mens gemaakt en tot dit prachtige boek geleid.

Het boek is: “een uitnodiging om de moed te tonen nieuwe kennis te zoeken. Om die moed tentoon te spreiden. Om die innerlijke jihad te voeren tegen jezelf en je vooroordelen. Om jezelf onophoudelijk opnieuw uit te vinden – de ideeën in onze hoofden en de angsten in onze harten te onderzoeken – en je denkbeelden te laten uitdagen door nieuwe kennis, nieuwe inzichten en nieuwe ontmoetingen”, aldus Pieter Stockmans.

Of zoals een trauma psychologe, bij wie ik laatst een training volgde, zei: “We mogen onszelf best wat vaker ook op onze eigen sofa leggen, ook ten behoeve van de omgang met elkaar”.

Maar dan moeten we denk ik eerst een stap terug, naar de vraag: durven we onszelf op de sofa te leggen? Willen we onszelf onderzoeken? Hebben we de moed om te reizen naar onze eigen wortels, om onze eigen, ook duistere, kanten te ontdekken?

En durven we te ontdekken wat wij zelf, en vooral ook, wat we samen willen bereiken in deze wereld waarin we leven. Kunnen we zien wat echt nodig is en hebben we dan ook het lef deze nieuwe inzichten ook toe te passen? Durven we ons hart (anders) te laten spreken?

Ik hoop, nee! ik wil dat we dapperder worden en overgaan tot “verzoeningsradicalisme”…

Ik wil dat dit leidt tot tanwir, het Arabische woord voor het aanbreken van de ochtend; een nieuw begin, van het duister naar het licht.

Dat ik dit boek aanraad is wel helder, toch?!

‘De Jihadkaravaan’. Uitgeverij Lannoo. ISBN: 9789401426060

Mieke

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Een uitnodiging

Dit gedicht kwam ik vorig jaar tegen in een tijdschrift, werd mij vorige week voorgelezen door een collega bij de Ethische Kring en heb ik deze week zelf weer voorgedragen aan een groep directeuren, als inleiding voor een persoonlijke uitwisseling.

Ik laat je graag meelezen en nodig je uit deze woorden samen uit te dragen en uit te stralen.

De uitnodiging

Het interesseert me niet wat je doet voor de kost. Ik wil weten waar je naar hunkert en of je ervan durft te dromen het verlangen van je hart te vervullen.

Het interesseert me niet hoe oud je bent. Ik wil weten of je het risico wilt lopen er als een dwaas uit te zien voor de liefde, voor je dromen, voor het avontuur van levend zijn.

Het interesseert me niet welke planeten er in je maan staan. Ik wil weten of je contact hebt gemaakt met de kern van je eigen verdriet. Of je bent geopend door de teleurstellingen van het leven of dat je er door verschrompeld bent. Ik wil weten of je pijn kunt verdragen; van mij en van jezelf, zonder haar te verbergen of te verdoezelen.

Ik wil weten of je vreugde kunt voelen, de mijne of die van jezelf. Of je wild kunt dansen met overgave, tot je vingertoppen van extase vervuld worden. Zonder te manen tot voorzichtigheid, tot realisme, of ons te herinneren aan de beperkingen van het menszijn.

Het interesseert me niet of het verhaal dat je vertelt waar is. Ik wil weten of je een ander kunt teleurstellen door trouw te blijven aan jezelf, of je verdenking van verraad kunt verdragen, zonder verraad te plegen aan je ziel.

Ik wil weten of je trouw kunt zijn en daardoor ook betrouwbaar.

Ik wil weten of je de schoonheid kunt zien, ook al is die niet iedere dag even aangenaam en of je jouw leven kunt laven aan de aanwezigheid daarvan.

Ik wil weten of je met falen kunt leven, het jouwe en het mijne, en toch nog aan de oever van een meer kunt staan, en JA kunt roepen naar het zilver van de volle maan.

Het interesseert me niet waar je woont of hoeveel geld je bezit. Ik wil weten of je op kunt staan na een nacht van wanhoop en verdriet, moe en gekwetst tot op het bot en toch doet voor de kinderen wat er gedaan moet worden.

Het interesseert me niet wie je bent of waar je vandaan komt. Ik wil weten of je met mij midden in het vuur kunt staan en niet terug zult deinzen.

Het interesseert me niet wat of met wie je hebt gestudeerd. Ik wil weten wat er van je overblijft als al het andere wegvalt.

Ik wil weten of je met jezelf alleen kunt zijn en of je werkelijk houdt van het gezelschap dat je hebt op lege momenten.

                                                                                                                   [Oriah Mountain Dreamer]

Mieke, maart 2016

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Ik draai een kleine revolutie af…

Mijn favoriete winterweer: strak blauwe lucht, flink koud en weinig wind bracht mij deze week tot in extremen. Zo liep ik een paar dagen geleden uren te dwalen over de dijken die mijn woonplaats Culemborg beschermen tegen hoog water. Wat een rust. Heerlijk!

Ware het dat ik precies ditzelfde winterweer net achter me had gelaten in New York waar ik binnen een week alle hoeken en gaten van Manhatten heb mogen bewandelen; smack in the middle van alle hectiek. Ook heerlijk!

Ik hou van deze grote verschillen. Van het heen en weer gekaatst worden tussen bloedheet en ijskoud, tussen woeste stormen en de eerste ielige zonnesstraal, waarbij de eerste narcissen hun kopje laten zien en je wangen al kunnen verbranden.

Ik hou van dit heen en weer bewegen, van meebewegen; that keeps me alive … dat geeft me het gevoel dat ik wakker ben, dat ik (b)ruis, dat ik dans, dat ik zing, dat ik val en ook weer opsta.

Zo beweeg ik mij moeiteloos van hier naar daar in het dymanisch New York City en ben ik ook blij als ik weer in dit kleine stadje aankom, waar ik met veel plezier woon.

En ik hou ook van verandering. Van het een totaal andere weg inslaan. Van het niet weten met welke bestemming. The excitement van het onderweg zijn; wanneer dan – waarheen dan – hoelang dan – wat ga ik tegenkomen – met wie dan?

Voor een vriendin – vijftig geworden – schreef ik laatst een tekst, waarin de woorden ‘omslag’, ‘ommekeer’ en ‘ommezwaai’ voorkwamen en mooi genoeg stuitte ik in deze context op de woorden evolutie en revolutie. En toen ontving ik zelf iets later dit gedichtje van Lucebert.

Ik draai een kleine revolutie af
ik draai een kleine mooie revolutie af
ik ben niet langer van land
ik ben weer water
ik draag schuimende koppen op mijn hoofd
ik draag schietende schimmen in mijn hoofd
op mijn rug rust een zeemeermin
op mijn rug rust de wind
de wind en de zeemeermin zingen
de schuimende koppen ruisen
de schietende schimmen vallen.

Ik draai een kleine mooie ritselende revolutie af
en ik val en ik ruis en ik zing.

[Lucebert]

Mieke

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen