Een straat in de (september)zon…

“Een straat in de zon en uit een open raam mijn lievelingsmuziek.”

September, een zalige zonnige vrije vrijdag. Mijn man en onze overbuufvriend werken samen in de tuin aan een nieuw terras. Ik hang over de leuning van het dakterras en vraag of mijn muziek niet te hard voor ze staat. “Heerlijk zo”, zegt buurman. En vervolgt: “Ik zag ooit in Utrecht op een muur een tekst staan: ‘Een straat in de zon en uit een open raam mijn lievelingsmuziek’. Vond ik zo mooi. Dat gevoel heb ik nu. Echt lekker dit.”

Die zin en wat hij zegt en voelt doet mij meteen weer denken aan de zin: ‘Hoe als je je met zorgeloosheid kon omringen en dat dat je ruimte was’. Van Bert Schierbeek.

Zo’n vrijdag. Heerlijk.

En wat staat er zo lekker hard vandaag? De playlist van Beste Zangers 2020! Een televisie programma wat al heel lang bestaat. Heb het nu net twee keer gezien. In 1e instantie had ik er een oordeel over. Net als de buurman bleek net. Maar vervolgens ontroerde het me. Hem ook, bleek net.

Samen dagen doorbrengend; vertellend en luisterend en vervolgens nummers van de artiest die in het middelpunt staat, voor hem of haar zingend. Okay, waarom moet dat eigenlijk op tv. Daar kunnen we absoluut heel veel op afdingen maar daar gaat het me nu niet om.

Het ontroerde me. Veel nummers en hoe ze voor elkaar gebracht en ontvangen werden. En zeker ‘Sterren tellen’, een nummer van Diggy Dex (Koen Jansen), gezongen door Stef Bos.

Zo mooi. Luister en kijk maar           

Tel, tel, tel…

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Essentie

Sowieso, en misschien in deze tijd nog specifieker, vind ik dit een quote die we tot ons mogen nemen: “Een duurzame ontwikkeling sluit aan op de behoeften van het heden zonder het vermogen van toekomstige generaties om in hun behoeften te voorzien in gevaar te brengen”.

Een uitspraak van Gro Harlem Brundtland, o.a. de eerste vrouwelijke minister-president van Noorwegen en in de tijd van de uitspraak voorzitter van een commissie van de Verenigde Naties die het Brundtland-rapport ‘Our Common Future’ uitbrachten. Volgens Jeroen Smit een heldere vertaalslag van een wereld waarin het draait om ‘ik, hier, nu’ naar een wereld waarin het ook draait om ‘zij, straks, daar’.


Ik las het in het boek van Jeroen Smit ‘Het grote gevecht & het eenzame gelijk van Paul Polman’. De voormalig CEO die het in zijn 10 jaar bij Unilever anders wilde doen.

Quote bedoeld om zeker toch even maar ik hoop wat langer bij stil te staan. Sowieso en zeker in deze tijd. Waar staan we nu en waar willen we naartoe?

Boek absoluut ook een aanrader! Met de ‘flapmensen’ deel ik de woorden over hoe het verteld en geschreven is: spannend, vlot, gedetailleerd en meeslepend.

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Troostrijk

Een beeld zegt meer dan duizend woorden…

Wat roept dit beeld bij jou op in deze bijzondere tijd?

Bij mij komt ‘troostrijk’ naar boven. En ook: zelf en samen, ik en wij, nu en straks.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Solvitur ambulando

Een van de pluspunten van wandelen is dat het ons tijd biedt voor reflectie – op ons leven, op ons lot, op de toestand van de wereld, en dat we al wandelend dingen op een rijtje kunnen zetten. Solvitur ambulando is de klassieke Latijnse omschrijving, het nobele motto van de voetganger. ‘We lossen het op door te wandelen.’

Op 1,5 meter afstand van elkaar, in een nieuwe realiteit. Door zo te wandelen, en überhaupt te wandelen, verandert ook niet meteen de situatie waar we met elkaar in zitten maar ons perspectief erop kan er mogelijk ietwat door verschuiven. Perspectief in de context van wat je op dit moment ziet, als uitzicht, samenhang, kans, toekomst, vooruitzicht, invalshoek, panorama, mogelijkheid.

Ik was vanmiddag enorm dankbaar dat ik de mogelijkheid heb om te kunnen wandelen, samen met een vriend, op die 1,5m van elkaar, in de zon. En dacht ik aan mijn vriendin in Malaga die nu al bijna 30 dagen, elke dag, samen met haar 75+ huisgenoten, 5km door hun appartement rondjes loopt. En aan mijn bonuszoon in India, hem en zijn familie veilig wetend in een fijn huis in een miljoenenstad maar waar je nu juist liever niet buiten komt, omdat social distancing gewoon niet te doen is.
En dat geldt ook voor nog zovelen, in al die Afrikaanse landen waar ik ooit mocht vertoeven. Vandaag denk ik aan Jatta in Gambia, de vrouw naar wie ik mijn bedrijf heb vernoemd. Waar zou zij vandaag van dromen, wat zijn haar angsten, wat ziet zij nu voor zich, als toekomst?

En jij?

Hou het goed (maak mogelijk iets goed), hou het gezond en laat je hart niet op slot gaan.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Vertragen verdragen

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Met kracht declameren

In 1917 schrijft Dirk Witte, in een worsteling met zijn eigen verlangen naar de kunstwereld en de wens van zijn ouders voor een ordentelijk leven te kiezen, het fameuze lied ‘Mensch, durf te leven’. Dit werd voor het eerst vertolkt door Jean Louis Pisuisse in hetzelfde jaar en is in de ruim 100 jaar erna door tal van generaties vaak samen gezongen (mijn man met zijn broer) en vertolkt (o.a. Wende, Shaffy, van der Lubbe)

“Het lied ademt verzet, nodigt uit tot kritisch nadenken en wordt vol bravoure gebracht; het is een groot succes in naoorlogs Nederland.”

Dit zijn woorden van Roxane van Iperen in haar boek ’t Hooge Nest. Het huis in Bussum waarvoor Dirk Witte precies 100 jaar geleden de bouwopdracht geeft. Het huis dat onderduik-en verzetsvilla wordt tijdens de 2e wereldoorlog, bestierd door twee joodse zussen. Het huis waarin de schrijfster nu met haar gezin woont.

Prachtig schrijft deze, het leest als een ode aan heel veel mensen en zeker aan de zussen Janny en Lien Brilleslijper. Hoe vaak het lied van de eerste bewoner in die jaren hardop gezongen heeft kunnen worden, geen idee, maar de hartewens van de eerste bewoner is hier letterlijk geleefd tot het – toen – niet langer meer mogelijk was.

Een wonderschoon boek met ook een ode aan een aan de orde zijnd lied. Mensch, durf te leven! “Met kracht declameren”, schreef de Witte 100 jaar geleden al boven zijn lied.

Je leeft maar heel kort, maar een enkele keer  

En als je straks anders wilt, kun je niet meer!

‘Mens, durf te leven!

Vraag niet elke dag van je korte bestaan:

Hoe hebben m’n pa en m’n grootpa gedaan?

Hoe doet er m’n neef en hoe doet er m’n vrind?

En wie weet, hoe of dat nou m’n buurman weer vindt

En – wat heeft ‘het fatsoen’ voorgeschreven!

Mens, durf te leven!

 

De hele tekst en muziek: Dirk Witte (1885-1932). Repertoire: Jean- Louis Pisuisse, Ramses Shaffy, Jenny Arean, Wende Snijders e.v.a. 

Boek “’t Hooge Nest’. Auteur:  Roxane van Iperen 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Er was eens…

In Trouw las ik deze maand het verhaal van Lilian Hoogendoorn, in de reeks ‘Welk verhaal geeft uw leven zin?’

Ik heb genoten van hoe zij haar reis beschrijft en waar ze uiteindelijk uitgekomen is; schrijven, om wie we zijn en wat we doen onder woorden te brengen.

In het artikel verhaalt ze over – ik haal een paar zinnen uit wat ze zegt – hoe ze zich bewust werd van de werking van het schrijven van levenservaringen in sprookjesvorm alsook het effect dat woorden op ons hebben; hoe we er door openen of van dicht kunnen gaan, op hol van kunnen slaan of rustig gaan zitten bij wat we horen of lezen. Ze heeft het over woorden als over een verlangen, een liefde voor iets, een ‘vuur’. Dan spreken woorden tot de verbeelding, nodigen ze uit tot verder kijken en verder reiken. Maar ook tot afremmen, tot wegen en overwegen.

Er was eens…een vrouw die op reis ging en haar bestemming heeft gevonden. Ze is nu woordkunstenaar.

Artikel Trouw – de Verdieping – Zin in het alledaagse

Ik kan me zomaar voorstellen dat ik eens contact met haar maak. Wie weet jij ook.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Waar kijken we naar uit?

Het jaar loopt op zijn eind. Ik merk het aan klanten die ietwat hijgerig bij me binnenkomen. Er moet nog zoveel (af), zeggen ze bijna allemaal. Ik merk het ook aan mijzelf, ik zucht wat meer en heb zowaar een lijstje waar ik van alles met een v-teken markeer, eenmaal achter de rug. Elke vink brengt me dichter bij de kerstboom. Die al wel staat maar waar ik alleen na het optuigen heel even bij heb gezeten. 

We zijn op weg naar Kerst en de rest. Waar kijken we dan naar uit? 

Ik naar traagheid, luiheid, rust. Naar even buitendienst zijn.

Mijn trage tijd start vlak voor Kerst in de Nationale Opera & Ballet, daar gaan ‘mijn favoriete mannen’ , de hoogleraren Denys, de Wachter en Verhaeghe, met elkaar in gesprek over de illusie van chronisch geluk. 

De heren volgend zal ik me daarna vast weer realiseren dat ik heel soms nog wat uit de bocht kan vliegen door ‘Kerst en de rest’: mijn verlangen dat die dagen (ervoor, tijdens en erna) allemaal heel behaaglijk zijn; beregezellig, in pais en vree en iedereen gelukkig. Een illusie. Mijn uit de bocht vliegen kent zijn oorsprong in lang vervlogen tijden en kan ik al lang heel veel beter beteugelen.  Pijn van ooit is gedeeld of wordt dat, wanneer oud zeer toch weer even opspeelt. En dat geeft me iets anders, waar ook de heren hoogleraren voor pleiten: verbondenheid, voldoening, verdieping. 

Niet meer bang voor ‘Kerst en de rest’. Ik kijk er nog steeds naar uit én ik kijk er simpeler naar. 

En na de tussentijd kijk ik uit naar het nieuwe jaar. Naar bestaande en nieuwe klanten, naar mijn afspraak voor een poging tot het beoefenen van onderzoeksjournalistiek en naar hoe het zo gepensioneerd zijn van mijn vent hem gaat bevallen. En mij 🙂

Waar kijk jij naar uit? 

Ik wens je een rustige tussentijd. Tot in 2020. 

Mocht je zin hebben in inzichten van de drie mannen…

Mieke

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Lege stoel

Klanten nemen normaal gesproken afscheid na een bepaalde tijd. Klanten kunnen ook ineens wegvallen. Omdat ze letterlijk vallen, in de herfst bij het ruimen van blad in het weekend. Een ongeluk, zoveel vaker in en rondom onze huizen voorkomend dan wij ons, denk ik, beseffen.

Plots, eensklaps, bruusk, ongedacht, onaangekondigd, onverwacht, plompverloren, abrupt. Zomaar zat hij die avond in dat weekend niet meer aan tafel bij zijn vrouw en zijn kinderen. Ik heb hem twee keer mogen ontmoeten. Na zijn eerst gesproken woorden keek ik hem enigszins bevreemd aan. “Jaha…ik ben zijn broer” zei hij lachend. Toen zag ik het ook meteen. Aimabele mannen uit het oosten van het land. Types ‘niet kakelen, maar eieren leggen’. Broer ging ook meteen op eigen wijze op onderzoek uit en gaf daar vrolijk een eerste verslag van.

En nu is er een lege stoel. En zijn er heel wat lege stoelen, op al die plaatsen waar hij een plek had. Er zal niet meer door hem gesproken worden maar óver hem gesproken. En op andere wijzen mét hem, schat ik in. En nog heel lang vermoed ik. Zijn lege stoel mag plek hebben en plek behouden.

Laten wij ons alsjeblieft voldoende genoeg steeds opnieuw van allerlei beseffen…dat wij bijvoorbeeld vandaag een stoel hebben kunnen pakken en ergens bij hebben kunnen aanschuiven.

Dag A !

Mieke

Met toestemming van zijn broer gepubliceerd.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Van een lange pauze naar korte pauzes

Buiten is het 14 graden en binnen zit ik…

Een lange zomer ligt achter me. Inmiddels weer wat weken aan de slag en vandaag zo’n dag die ook hoort bij het ondernemerschap; administratie. Hierbij heb ik mezelf aangeleerd om met regelmaat even iets geheel anders te doen, om me daarna weer te concentreren op voorgenomen taken. Ik zoek dan nieuwe muziek op spotify, beluister een podcast of pak mijn lijstje met ‘aanraders’ erbij en kies er een uit. Zo kreeg ik vorige week de tip een filmpje op YouTube te bekijken van de brassband Meute uit Hamburg die het nummer Hey Hey van Dennis Ferrer spelen.

Buiten miezert het al de hele dag, binnen werk ik zeer vrolijk verder na zo’n lekker pauzenummer. 

Wat doe jij om even te ontspannen? Ik heb een aanrader van tien minuten voor je…

Laat je even meenemen naar iets anders…

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen