Geen excuses

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Podcasts

In de auto, trein, en heel soms ook wandelend, luister ik meer en meer naar podcasts. Ik vat mijn ervaring (plus tersluikse boodschap en in mijn ogen vette winst), van het volgen hiervan graag samen met een gedicht (schrijver’s naam had ik graag genoemd maar is mij onbekend), met daaronder enkele luistertips.

Wees blij als jij bent kwijt geraakt wat altijd rotsvast vast stond

Verheugd als jij je jeugdige vertrouwen los moet laten

Je niet meer kunt verlaten op de zekerheid die jou altijd met beide voeten op de aarde hield

Geheid zalig ben je als je, al is het maar eenmalig

los komt van wat waar is, niet meer verwijzen kan naar wat dáár is

Omdat dat dáár nu overal kan zijn

Het vergezicht versplinterd, om stomverwonderd te ontdekken

hoe ver nu het gezicht kan zien en niets meer in de weg staat om het onbekende te ontdekken

Luistertips:

Man met de Microfoon: Vanwege een aardappelsalade 

Man met de Microfoon: Knippen 8 euro

Man met de Microfoon: Bankjes

De correspondent: Jouw keuzes zijn een machtig wapen in de klimaatcrisis. 

De correspondent: Zeg eens wat vaker ‘ik weet het niet’. 

De correspondent: Goed nieuws met Joris Luyendijk: Het klimaat, Jelmer Mommers

De Bourgondiërs met Bart van Loo, over de middeleeuwen/ ontstaan van de Nederlanden

Parelradio, documentaire: Wij en de bij 

Parelradio, documentaire: Sterk 

Mooie lente, luister en ontdek het onbekende. Mieke

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Geen idee

‘Geen idee’ is het boek van Jan Warndorff waarin hij het alledaagse leven centraal stelt. Wat hij beschrijft heeft hij filosofie van het boerenverstand genoemd en hij zet dit geheel in het teken van een moraal: ‘Zie van zoveel mogelijk, zo veel mogelijk te houden.’

Door de inleiding werd ik al gegrepen (en was dit aanleiding tot een cadeau, voor een groep kandidaten die hun leiderschapsexpeditie zouden gaan afronden). Inmiddels lees ik het boek voor de 2e keer (even zitten wachten op zoon, die pikte het in en verslond het ook), en raken weer andere passages. Zowel van de hand van de schrijver zelf als van zijn favoriete wijsgeer, José Ortega y Gasset (net als schrijver eerder nog nooit van gehoord).

Afijn, wat ik simpelweg wil zeggen hier…lees dit verrassende en bijzondere boek. Voor wie mij wat volgt of kent weet dat ik kan zeggen: “Kauw er eens wat op”. Dat zeg ik nu graag expliciet voor dit boek, een belangrijk ‘kauw-werk’. Vind ik. Schrijver zelf kan je wellicht helemaal overtuigen, met zijn inleiding van ‘Geen idee’.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Goed gevuld

Het was nat buiten en het bleef nat. Tijd voor dikke sloffen onder een soort van huispak. Tijd voor oppoken van de openhaard. Tijd voor thee, later wijn. En onderwijl genieten van tal van artikelen op verschillende onderzoeksplatformen. Ik heb mijn wenkbrauwen veelvuldig gefronsd, mijn mondhoeken regelmatig omhoog gekruld en huisgenoten getrakteerd op het slaken van kreten, van verbazing of van verwondering. Van top tot teen begin ik goed gevuld de week.

Voor wanneer jij tijd hebt, of neemt, voor dikke sloffen en meer:

Platform Follow the Money

Platform Investico

Platform de Correspondent

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Veerkracht

Voor de laatste intervisie van dit jaar hadden we onszelf de opdracht gegeven om met foto’s antwoord te geven op drie vragen. De een was daarvoor in het eigen archief gedoken, een ander had op straat gemaakte foto’s bij zich en een volgende had bestaande beelden meegenomen.

Het was boeiend om te bekijken wat ieder van ons bij zich had en plezierig om dit met elkaar te delen. Een intervisie met minder woorden ook. Er hoefde wat minder uitgelegd te worden, omdat de beelden al zoveel uitdrukten.

Mijn foto’s had ik hier nu graag bijgevoegd en dan is het suf om te constateren dat ze niet liggen waar ik dacht ze na onze bijeenkomst te hebben neergelegd. Ik kan ze simpelweg even niet vinden.

Eens kijken of ik dan nu kernachtig antwoord kan geven op:

Waarom doe je het werk wat je doet?

Wat maakt het werk voor jou zinvol?

Wanneer twijfel je weleens aan hoe je zinvol je bezig bent en waardoor komt dat dan?

Alles draait voor mij om veerkracht. Ik ben blij als de mensen die ik heb begeleid hun veerkracht hebben opgediept, teruggevonden of ververst. Als dit als nieuw gereedschap wordt ingezet en vermengd wordt met het gereedschap dat ook anderen tot hun beschikking hebben, is mijn werk voor mij extra zinvol.

Mijn twijfel soms gaat om het horen en zien dat al deze ‘materialen’ tezamen niet per se of meteen weerklank vinden. En ze dus niet altijd, wat ik noem, ‘het grotere geheel’ dienen. Dat vergt sowieso, en ook van mij, een lange adem en dan denk ik onmiddelijk aan Jatta, de vrouw naar wie ik mijn bedrijf vernoemd heb. Geduld is een schone zaak en dat vind ik ook. Soms raak je dat echter wat kwijt en dus, als ik zelf twijfel, gaat het net zo goed om het opnieuw opdiepen van mijn eigen veerkracht.

Ik wens je een veerkrachtig 2019, waarin jouw gereedschap je helpt timmeren aan jouw weg en ook andere wegen.

Al heb ik de foto’s uit de opdracht nu niet, deze spreekt voor mij ook. Met welke beelden zou jij de vragen beantwoorden…?

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Het vermogen om te verdragen

Vrijdagochtend. Ik heb me voorgenomen drie planken in mijn kast, met een berg door de jaren heen bewaarde artikelen, nu eens echt door te spitten en ook veel weg te gooien. Ik begin. Het derde artikel dat door mijn handen gaat lees ik. En ik denk onmiddelijk terug aan Karien van Loohuizen. Zij reikte dit artikel in 2006 uit, op een van de opleidingsdagen aan IAS (Institute for the Application of Social Science). Bevlogen Karien, mij en anderen zo enorm veel geleerd. Ze stimuleerde ons in leven en werk tot nog meer denken, lezen, voelen, twijfelen, ervaren, lachen, huilen, oefenen, stoppen, opnieuw beginnen, waarnemen, doorademen, contracteren, mijmeren, reflecteren, uitreiken, inhouden, proeven, slurpen, vragen, luisteren, zoeken, zien, doorzetten, vallen, opstaan, geven, nemen, integreren, benutten, bewust worden en nog zoveel meer en ook…verdragen!

Alweer 12 jaar later. Karien leeft niet meer. Haar ‘erfenis’ (aangeboden methodes en leerervaringen tijdens deze opleiding) draag ik nog altijd met mij mee. Het artikel ‘Het vermogen om te verdragen’ van Odette Moeskops hoort zeker bij deze erfenis.

Vandaag, maandagmiddag. Een van de drie planken ligt nu vol met door mij gekoesterde materialen. Niet alleen om de nostalgie, ook vanwege de actualiteit. Dank beide dames! Voor het schrijven en het uitreiken. Het heeft mij gesteund om in mijn vak te verdragen wat gedragen moet worden. Ik laat hier graag een deel meelezen.

‘Het vermogen om te verdragen’

Organisaties schakelen om vele redenen adviseurs in. Daar hoort bij dat het om trajecten kan gaan, waar het aan de adviseur is om ‘boven water te tillen’ wat een organisatie zélf niet lukt, wat niet wordt gevoeld, bespreekbaar is of hardop gezegd kan worden. Managers staan in hun rol veelal voor de grote opgave van een fusie, reorganisatie of ander ingrijpend veranderingsproces. Processen die angst en weerstand bij medewerkers kunnen oproepen. In veel situaties worden het redden, het leiden, het overnemen, het innoveren, het zorgen of het onmiddellijk oplossen op de adviseur of manager geprojecteerd. In de verwachting dat deze zich hiermee identificeert en de ander de gevoelens die deze niet onder ogen kan of wil zien, uit handen neemt.

Veranderingsprocessen kunnen daarmee zowel op adviseurs als managers zo’n grote druk uitoefenen dat deze niet meer in staat zijn tot een rêverie. Het in staat zijn tot de rêverie is gebaseerd op het vermogen van een volwassene tot observeren, nadenken, reflecteren en het verwerken van de vele ervaringen en indrukken. Juist in tijden van verandering kan door oplopende angst en onzekerheid dit vermogen (tijdelijk) tekortschieten of geheel uitgeschakeld lijken te zijn. Niet alleen bij organisaties, maar óók bij de adviseurs die zij inschakelen. Organisaties en hun adviseurs ‘colluderen’ dan met elkaar en zijn niet goed meer in staat zijn de gedachtes en gevoelens te verwerken. Evenmin zijn ze in staat deze te transformeren en aan de ander terug te geven in een aanvaardbare vorm.

Anders gezegd, dan schiet het ‘vermogen tot verdragen’ tekort. Dit is de capaciteit om emotie voor werkdoeleinden te kunnen hanteren (French, 2000). Hieronder wordt zowel de eigen emotie als die van de ander begrepen, evenals de capaciteit emoties te gebruiken als informatie om te begrijpen en te handelen. Met het vermogen tot verdragen wordt bedoeld dat iemand niet onmiddellijk reageert vanuit de druk van de eigen impulsen en zich identificeert met de stemmingen, de wensen en behoeften van de ander. Het betreft ook het vermogen een boodschap te kunnen vertalen en te vervlakken in iets wat voor de ander te hanteren én te verdragen is. Tot slot gaat het om het kunnen verdragen van reacties van woede en boosheid die zich tot de adviseur of manager kunnen richten, in een poging van ‘de ander’ om zijn eigen angsten af te wenden.

Volgens French (2000) is het vermogen tot verdragen onderdeel van elke organisatierol, zoals die van de directeur, manager of adviseur. Zo gauw een organisatierol er is (en zelfs vóór er een persoon is die deze vervult) en juist in tijden van verandering, is deze een ‘object’ voor projecties. Die organisatierol is dan een lege ruimte, waarop emoties kunnen worden geprojecteerd. De officieel ontworpen en gesanctioneerde rollen hebben deze functie, maar ook officieuze rollen zijn het object van projecties. Deze zijn dan zondebok, slachtoffer, bullebak en vertolken onderliggende (onbewuste) dynamiek in organisaties. Op de ene organisatierol wordt meer geprojecteerd dan op andere rollen. Sommige organisatierollen stellen daarom hogere eisen aan de capaciteit de eigen en andermans emoties te verdragen dan de andere. Vooral de rollen van directeur, manager en adviseur vragen om een hoog vermogen. Volgens Kernberg (1998) is een kenmerk van goed leiderschap dat men in staat is zich te laten gebruiken als object voor de groep om op te projecteren zonder er onmiddellijk naar te handelen.

Vanuit het psychoanalytische perspectief is het in de relatie kunnen balanceren tussen ‘bevredigen’ en ‘frustreren’ de toegevoegde waarde van de adviseur of manager. In dit proces maakt de adviseur de afweging in welke vorm en fasering de organisatie (-vertegenwoordigers) wordt gespiegeld wat er aan de hand is. Daarvoor is het nodig in te schatten wat de ander aan angst en frustratie kan verdragen (wat de realiteit is die onder ogen kan worden gezien). En dit houdt een direct verband met wat de adviseur of manager zelf op dit punt kan verdragen. Het zou ideaal zijn als de adviseur of manager in staat is – tijdelijk – zodanig te verdragen dat de organisatie in de gelegenheid is zelf de belemmerende patronen onder ogen te zien en daar verandering in aan te brengen.

Voor het hele artikel lees verder via: M&O 2006 Het vermogen om te verdragen-Moeskops

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Dat ja…

Welke plaatjes heb jij allemaal in je hoofd, over hoe het allemaal moet zijn?

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Ambitieus, uniek en creatief

Vorige week was ik in IJsland. Een land met 350.000 inwoners op drie keer de oppervlakte van Nederland. Wat een spectaculaire natuur. Wat een magie. Wat een leukerds daar. Niet dat iedereen elkaar letterlijk allemaal kent maar je snapt de uitleg dat de betrokkenheid op elkaar enorm groot is. Samen levend op een geïsoleerd eiland en te maken hebbend met extreme natuurkrachten.

Mij werd verteld dat dit heeft gezorgd voor een veerkrachtige bevolking met sterke familiebanden, belangrijke tradities en een stevige relatie met de natuur. Naar deze natuur kun je alleen met open mond kijken; je bent en voelt je letterlijk klein naast gletchers, geisers en watervallen en onder het noorderlicht (wonder boven wonder mogen aanschouwen).

De zorgen van (een deel) van de wereld trekken op bepaalde plekken ook letterlijk aan je voorbij; afgebroken ijsschotsen drijven voor je neus langs en hun restanten vind je later op het strand. Waar ze weer wat later voorgoed verdwenen zijn. Gesmolten. Een proces dat niet meer stopt en waar de vele vulkanen wakker door worden (in 2010 had het al een flinke invloed; de vulkaanaswolken door de vulkaanuitbarsting onder de gletsjer Eyjafjallajökull zorgde voor grote verstoringen in de luchtvaart in Europa, met al van alles aan gevolgen van dien).

In de tussentijd, en laten we hopen dat dit nog lang duurt, houdt men dit proces nauwlettend in de gaten. Dat doet men voor zichzelf en ook voor ons. Hun ‘beslommeringen’ zijn ook die van ons en oneindig betekenisvol. Daar kunnen we met elkaar nog meer rekening mee gaan houden. Of eerst nog wat verder “op kauwen en mijmeren’. Muziek helpt mij meestal in zo’n proces. Misschien jou ook. Daarvoor, uit IJsland, het melancholieke Particles. De componist is Ólafur Arnalds (schreef o.a. de soundtrack van de The Hunger Games I). De Volkskrant zei over hem: “Arnalds maakt filmische muziek waarbij je de tektonische platen haast hoort schuiven”. Zang is van Nanna Bryndís Hilmarsdóttir (leadzangeres van the band Of Monsters and Men, waarvan we het nummer ‘Little Talks’ vast allemaal weleens gehoord hebben). Plus een mooi stel muzikanten op een trap…

Mogelijk geraakt door het nummer, luister dan ook eens naar deze Islands Songs. Een muzikaal filmproject waarbij Olafur iedere week, gedurende zeven weken, naar een andere plek in IJsland trok. Daar werkte hij vervolgens samen met een lokale artiest om in één week een compositie te maken. “Een klein beetje ambitieus, wondermooi uniek en uitermate creatief.”

Wie wil ook deze eigenschappen toebedeeld krijgen…?

Foto’s zijn vorige week gemaakt.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Lees maar lang en wees gelukkig

Deze maand werd ik 56 en kreeg ik van een vriendin het boek ‘Lees maar lang en wees gelukkig’, met daarin “de 500 mooiste, beste fijnste gedichten en beelden van Plint (tot nu toe).” Klik even op de link als je ze (nog) niet kent.

Plint combineert gedichten met beeldende kunst en illustraties op enorm veel manieren. Hier vind je kaarten, posters, kussenslopen, servies en nog zoveel meer. Vorig jaar ontvingen ze de Visser Neerlandia prijs, een culturele prijs omdat de stichting al bijna 40 jaar poëzie en beeldende kunst op een bijzondere manier bij kinderen en volwassenen in Nederland en Vlaanderen brengt.

Hun lijfspreuk: “Gedichten en beeldende kunst die je dag net iets leuker maken”
Ik ben fan! En lees net dat ze met  SSSTILLE Dichter  ook op Oerol zijn. Een silent disco met gedichten uit DICHTER (het tijdschrift met gedichten voor kinderen van 6 tot 106), ingesproken door de dichters zelf. Ik ga zo’n koptelefoon volgende week opzoeken.

Het eerste gedicht van de 500 (tot nu toe) heet VIS. Tekst is van Judith Herzberg en beeld van Luc Tuymans.

Als ik een vis was wist ik wel
hoe ik moest zwemmen, zachtjes door het water
wimpelen en met een wending remmen.
Ach waarom voel ik wat nooit voor mij
bedoeld is in mijn ruggegraat terwijl ik
toegerust als mens zo moeizaam
door de kamers waad.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Boekje open

Hoe ga ik open als een boek?

Ik wil mezelf eens lezen,
bladeren en kijken
hoeveel pagina’s ik tel.

Of ik een sprookje ben
of meer een studieboek.

Zou ik mij kopen?
Lenen bij de bieb?

Alleen stiekem lezen
hoe ik afloop en zachtjes
terugzetten in de kast?

Gedicht van Ted van Lieshout. Uit: Van verdriet kun je grappige hoedjes vouwen (1986).

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen