Solvitur ambulando

Een van de pluspunten van wandelen is dat het ons tijd biedt voor reflectie – op ons leven, op ons lot, op de toestand van de wereld, en dat we al wandelend dingen op een rijtje kunnen zetten. Solvitur ambulando is de klassieke Latijnse omschrijving, het nobele motto van de voetganger. ‘We lossen het op door te wandelen.’

Op 1,5 meter afstand van elkaar, in een nieuwe realiteit. Door zo te wandelen, en überhaupt te wandelen, verandert ook niet meteen de situatie waar we met elkaar in zitten maar ons perspectief erop kan er mogelijk ietwat door verschuiven. Perspectief in de context van wat je op dit moment ziet, als uitzicht, samenhang, kans, toekomst, vooruitzicht, invalshoek, panorama, mogelijkheid.

Ik was vanmiddag enorm dankbaar dat ik de mogelijkheid heb om te kunnen wandelen, samen met een vriend, op die 1,5m van elkaar, in de zon. En dacht ik aan mijn vriendin in Malaga die nu al bijna 30 dagen, elke dag, samen met haar 75+ huisgenoten, 5km door hun appartement rondjes loopt. En aan mijn bonuszoon in India, hem en zijn familie veilig wetend in een fijn huis in een miljoenenstad maar waar je nu juist liever niet buiten komt, omdat social distancing gewoon niet te doen is.
En dat geldt ook voor nog zovelen, in al die Afrikaanse landen waar ik ooit mocht vertoeven. Vandaag denk ik aan Jatta in Gambia, de vrouw naar wie ik mijn bedrijf heb vernoemd. Waar zou zij vandaag van dromen, wat zijn haar angsten, wat ziet zij nu voor zich, als toekomst?

En jij?

Hou het goed (maak mogelijk iets goed), hou het gezond en laat je hart niet op slot gaan.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Vertragen verdragen

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Met kracht declameren

In 1917 schrijft Dirk Witte, in een worsteling met zijn eigen verlangen naar de kunstwereld en de wens van zijn ouders voor een ordentelijk leven te kiezen, het fameuze lied ‘Mensch, durf te leven’. Dit werd voor het eerst vertolkt door Jean Louis Pisuisse in hetzelfde jaar en is in de ruim 100 jaar erna door tal van generaties vaak samen gezongen (mijn man met zijn broer) en vertolkt (o.a. Wende, Shaffy, van der Lubbe)

“Het lied ademt verzet, nodigt uit tot kritisch nadenken en wordt vol bravoure gebracht; het is een groot succes in naoorlogs Nederland.”

Dit zijn woorden van Roxane van Iperen in haar boek ’t Hooge Nest. Het huis in Bussum waarvoor Dirk Witte precies 100 jaar geleden de bouwopdracht geeft. Het huis dat onderduik-en verzetsvilla wordt tijdens de 2e wereldoorlog, bestierd door twee joodse zussen. Het huis waarin de schrijfster nu met haar gezin woont.

Prachtig schrijft deze, het leest als een ode aan heel veel mensen en zeker aan de zussen Janny en Lien Brilleslijper. Hoe vaak het lied van de eerste bewoner in die jaren hardop gezongen heeft kunnen worden, geen idee, maar de hartewens van de eerste bewoner is hier letterlijk geleefd tot het – toen – niet langer meer mogelijk was.

Een wonderschoon boek met ook een ode aan een aan de orde zijnd lied. Mensch, durf te leven! “Met kracht declameren”, schreef de Witte 100 jaar geleden al boven zijn lied.

Je leeft maar heel kort, maar een enkele keer  

En als je straks anders wilt, kun je niet meer!

‘Mens, durf te leven!

Vraag niet elke dag van je korte bestaan:

Hoe hebben m’n pa en m’n grootpa gedaan?

Hoe doet er m’n neef en hoe doet er m’n vrind?

En wie weet, hoe of dat nou m’n buurman weer vindt

En – wat heeft ‘het fatsoen’ voorgeschreven!

Mens, durf te leven!

 

De hele tekst en muziek: Dirk Witte (1885-1932). Repertoire: Jean- Louis Pisuisse, Ramses Shaffy, Jenny Arean, Wende Snijders e.v.a. 

Boek “’t Hooge Nest’. Auteur:  Roxane van Iperen 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Er was eens…

In Trouw las ik deze maand het verhaal van Lilian Hoogendoorn, in de reeks ‘Welk verhaal geeft uw leven zin?’

Ik heb genoten van hoe zij haar reis beschrijft en waar ze uiteindelijk uitgekomen is; schrijven, om wie we zijn en wat we doen onder woorden te brengen.

In het artikel verhaalt ze over – ik haal een paar zinnen uit wat ze zegt – hoe ze zich bewust werd van de werking van het schrijven van levenservaringen in sprookjesvorm alsook het effect dat woorden op ons hebben; hoe we er door openen of van dicht kunnen gaan, op hol van kunnen slaan of rustig gaan zitten bij wat we horen of lezen. Ze heeft het over woorden als over een verlangen, een liefde voor iets, een ‘vuur’. Dan spreken woorden tot de verbeelding, nodigen ze uit tot verder kijken en verder reiken. Maar ook tot afremmen, tot wegen en overwegen.

Er was eens…een vrouw die op reis ging en haar bestemming heeft gevonden. Ze is nu woordkunstenaar.

Artikel Trouw – de Verdieping – Zin in het alledaagse

Ik kan me zomaar voorstellen dat ik eens contact met haar maak. Wie weet jij ook.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Waar kijken we naar uit?

Het jaar loopt op zijn eind. Ik merk het aan klanten die ietwat hijgerig bij me binnenkomen. Er moet nog zoveel (af), zeggen ze bijna allemaal. Ik merk het ook aan mijzelf, ik zucht wat meer en heb zowaar een lijstje waar ik van alles met een v-teken markeer, eenmaal achter de rug. Elke vink brengt me dichter bij de kerstboom. Die al wel staat maar waar ik alleen na het optuigen heel even bij heb gezeten. 

We zijn op weg naar Kerst en de rest. Waar kijken we dan naar uit? 

Ik naar traagheid, luiheid, rust. Naar even buitendienst zijn.

Mijn trage tijd start vlak voor Kerst in de Nationale Opera & Ballet, daar gaan ‘mijn favoriete mannen’ , de hoogleraren Denys, de Wachter en Verhaeghe, met elkaar in gesprek over de illusie van chronisch geluk. 

De heren volgend zal ik me daarna vast weer realiseren dat ik heel soms nog wat uit de bocht kan vliegen door ‘Kerst en de rest’: mijn verlangen dat die dagen (ervoor, tijdens en erna) allemaal heel behaaglijk zijn; beregezellig, in pais en vree en iedereen gelukkig. Een illusie. Mijn uit de bocht vliegen kent zijn oorsprong in lang vervlogen tijden en kan ik al lang heel veel beter beteugelen.  Pijn van ooit is gedeeld of wordt dat, wanneer oud zeer toch weer even opspeelt. En dat geeft me iets anders, waar ook de heren hoogleraren voor pleiten: verbondenheid, voldoening, verdieping. 

Niet meer bang voor ‘Kerst en de rest’. Ik kijk er nog steeds naar uit én ik kijk er simpeler naar. 

En na de tussentijd kijk ik uit naar het nieuwe jaar. Naar bestaande en nieuwe klanten, naar mijn afspraak voor een poging tot het beoefenen van onderzoeksjournalistiek en naar hoe het zo gepensioneerd zijn van mijn vent hem gaat bevallen. En mij 🙂

Waar kijk jij naar uit? 

Ik wens je een rustige tussentijd. Tot in 2020. 

Mocht je zin hebben in inzichten van de drie mannen…

Mieke

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Lege stoel

Klanten nemen normaal gesproken afscheid na een bepaalde tijd. Klanten kunnen ook ineens wegvallen. Omdat ze letterlijk vallen, in de herfst bij het ruimen van blad in het weekend. Een ongeluk, zoveel vaker in en rondom onze huizen voorkomend dan wij ons, denk ik, beseffen.

Plots, eensklaps, bruusk, ongedacht, onaangekondigd, onverwacht, plompverloren, abrupt. Zomaar zat hij die avond in dat weekend niet meer aan tafel bij zijn vrouw en zijn kinderen. Ik heb hem twee keer mogen ontmoeten. Na zijn eerst gesproken woorden keek ik hem enigszins bevreemd aan. “Jaha…ik ben zijn broer” zei hij lachend. Toen zag ik het ook meteen. Aimabele mannen uit het oosten van het land. Types ‘niet kakelen, maar eieren leggen’. Broer ging ook meteen op eigen wijze op onderzoek uit en gaf daar vrolijk een eerste verslag van.

En nu is er een lege stoel. En zijn er heel wat lege stoelen, op al die plaatsen waar hij een plek had. Er zal niet meer door hem gesproken worden maar óver hem gesproken. En op andere wijzen mét hem, schat ik in. En nog heel lang vermoed ik. Zijn lege stoel mag plek hebben en plek behouden.

Laten wij ons alsjeblieft voldoende genoeg steeds opnieuw van allerlei beseffen…dat wij bijvoorbeeld vandaag een stoel hebben kunnen pakken en ergens bij hebben kunnen aanschuiven.

Dag A !

Mieke

Met toestemming van zijn broer gepubliceerd.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Van een lange pauze naar korte pauzes

Buiten is het 14 graden en binnen zit ik…

Een lange zomer ligt achter me. Inmiddels weer wat weken aan de slag en vandaag zo’n dag die ook hoort bij het ondernemerschap; administratie. Hierbij heb ik mezelf aangeleerd om met regelmaat even iets geheel anders te doen, om me daarna weer te concentreren op voorgenomen taken. Ik zoek dan nieuwe muziek op spotify, beluister een podcast of pak mijn lijstje met ‘aanraders’ erbij en kies er een uit. Zo kreeg ik vorige week de tip een filmpje op YouTube te bekijken van de brassband Meute uit Hamburg die het nummer Hey Hey van Dennis Ferrer spelen.

Buiten miezert het al de hele dag, binnen werk ik zeer vrolijk verder na zo’n lekker pauzenummer. 

Wat doe jij om even te ontspannen? Ik heb een aanrader van tien minuten voor je…

Laat je even meenemen naar iets anders…

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Over je eigen schoenpunten heen kijken

Alessandro Baricco is een Italiaans schrijver, filosoof, muziekcriticus en oprichter van Scuola Holden.

Naar aanleiding van zijn essay” E ora le élite si mettano in gioco” in La Repubblica had ik een tijdje geleden op de Italiaanse televisie flink wat opwinding geobserveerd. Ik begreep er lang niet alles van maar absoluut duidelijk was dat hij in Italië voor veel opschudding had gezorgd. Ik heb daarna een poging gedaan dit in het Italiaans te lezen. Dat viel vies tegen, wat ook weer niet heel gek is, de tijd dat ik daar een tijdje woonde ligt alweer ruim 30 jaar achter me. 

Gelukkig is het opgepikt, zijn er mensen die deze prachttaal wel echt beheersen en dus is er een vertaling van. Wie weet ben jij ook nieuwsgierig naar jouw staat van opwinding nu je weet dat het voor beroering heeft gezorgd? En welke woorden komen dan als eerste bij je op?

Met dit essay joeg hij dus de elite in heel Italië op de kast. Zij waren nog geheel niet in staat over ‘hun schoenpunten heen te kijken’.

De auteur schreef heel wat jaren geleden ‘De Barbaren’ (korte samenvatting en recensie) en deze maand is ‘The Game’ verschenen. Dit boek ligt op een stapeltje, om binnenkort mee op reis te nemen. 

Ook interessant: interview over de aankondiging van zijn boek ‘The Game’, Scuola Holden en meer en een interview met Baricco door ‘onze zuiderburen’.

De Barbaren en The Game zijn uitgegeven door De Bezige Bij. Vragen die in deze boeken centraal staan: is er in de moderne tijd nog plaats voor bezieling & lopen we het risico om onze menselijkheid te verliezen in dit digitale tijdperk? 

Veel leesplezier, opwinding en blijf kijken, over die schoenpunten.

Mijn eerste woorden waren: pijnlijk en goed, zo’n spiegel weer. Niet alleen voor de Italianen, ook voor mezelf.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Geen excuses

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Podcasts

In de auto, trein, en heel soms ook wandelend, luister ik meer en meer naar podcasts. Ik vat mijn ervaring (plus tersluikse boodschap en in mijn ogen vette winst), van het volgen hiervan graag samen met een gedicht (schrijver’s naam had ik graag genoemd maar is mij onbekend), met daaronder enkele luistertips.

Wees blij als jij bent kwijt geraakt wat altijd rotsvast vast stond

Verheugd als jij je jeugdige vertrouwen los moet laten

Je niet meer kunt verlaten op de zekerheid die jou altijd met beide voeten op de aarde hield

Geheid zalig ben je als je, al is het maar eenmalig

los komt van wat waar is, niet meer verwijzen kan naar wat dáár is

Omdat dat dáár nu overal kan zijn

Het vergezicht versplinterd, om stomverwonderd te ontdekken

hoe ver nu het gezicht kan zien en niets meer in de weg staat om het onbekende te ontdekken

Luistertips:

Man met de Microfoon: Vanwege een aardappelsalade 

Man met de Microfoon: Knippen 8 euro

Man met de Microfoon: Bankjes

De correspondent: Jouw keuzes zijn een machtig wapen in de klimaatcrisis. 

De correspondent: Zeg eens wat vaker ‘ik weet het niet’. 

De correspondent: Goed nieuws met Joris Luyendijk: Het klimaat, Jelmer Mommers

De Bourgondiërs met Bart van Loo, over de middeleeuwen/ ontstaan van de Nederlanden

Parelradio, documentaire: Wij en de bij 

Parelradio, documentaire: Sterk 

Mooie lente, luister en ontdek het onbekende. Mieke

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen