Bijna lui…

Zin in een luie zomer. Bijna is het zover. Daarin ook nog wat aan te kijken, daarover later weer.

Mieke

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Voel uzelf aan de tand

‘U richt uw blik op de buitenwereld, en dat nu zou u vooral niet moeten doen.

Niemand kan u raad geven en helpen, niemand.

Er is maar één enkel middel. Voel uzelf aan de tand’

 

Gelezen in:

  • De Genocidefax. Van Roxane van Iperen, boekenweekessay 2021. Lees, lees, lees. En draag de vraag met je mee; wat doe jij als het erop aankomt?

Woorden van:

  • Rainer Maria Rilke. Brieven aan een jonge dichter, 1903  De brief in Mister Motley, een magazine over beeldende kunst dat kunst en leven aan elkaar knoopt.

Meer informatie:

Ode aan:

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Kunnen we wat van gebruiken

Altijd, zeker nu en straks ook nog. Laten we allemaal eens wat vaker turen in de verte en kijken, naar wat we daar kunnen bespeuren. En het daar wat meer met rust over hebben. Pffft:-)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Grand battement

De Keuze van Edith Eva Eger. Lees dit boek. Het is zo mooi, het is zo leerzaam, het is zo…Vul later zelf maar in wat hier nog meer had kunnen staan.

In een blog van een tijd geleden heb ik een keer geschreven dat ik mijn werk doe omdat ik geloof in veerkracht; dat wij op kunnen veren. Dat wordt in dit boek beschreven. En hoe.

Vanaf haar vierde deed mw. Eger aan ballet. Een Grand Battement is een hoge balletschop en menige toespraak voor een groot publiek begint of eindigt zij met zo’n ‘schop’.

Inmiddels is ze bijna 94, wie weet of ze het nu nog doet, maar op haar 91e danste ze nog in Nederland

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Wat hadden we dit nodig

De afgelopen februari week onthouden we vast ook lang. Zo veel blijheid heb ik in een jaar tijd niet meer gehoord en gezien. Het voelde als barmhartig. Alsof ergens geweten werd dat we dit ‘als land’ nodig hadden. Barmhartig betekent letterlijk: het tonen van erbarmen met mensen die het moeilijk hebben.

Ik moet hierbij aan het woord barmhartig(heid) denken omdat ik net vorige week twee in memoriams heb gelezen over Wim Verschuren. Hij was een van de oprichters van de Beweging van Barmhartigheid. Op 26 december afgelopen jaar is hij aan de gevolgen van corona overleden.

Wat wat dat een bijzonder man! In het begin van deze eeuw kwam ik voor een leiderschapsprogrammma vaak bij Zin in Werk en dan kwam ik hem daar regelmatig tegen.

‘Zien, bewogen worden, in beweging komen’. Daar ging het hem om. In het memorium wordt gezegd dat hij dit motto graag vaak aanhaalde om de essentie van ‘barmhartig zijn’, of liever nog, ‘barmhartig worden’ uit te leggen.

Hij liet me altijd lachen als we elkaar in die voormalige kloostergangen tegen het lijf liepen. Met een kwinkslag, een knipoog of een krachtige opmerking liep hij na onze ontmoetingen verder. Vaak genoeg stond ik hem dan nog even glimlachend na te staren. Naast bijzonder was hij ook gewoon heel erg leuk.

Misschien heeft hij ‘vanaf ergens’ ons de sneeuw- en ijspret bezorgd. Omdat hij zag wat we nodig hadden en wellicht een kort lijntje met de natuur heeft. Je weet het maar niet en dat lijkt me ook niet nodig. Barmhartig was het in ieder geval, net als hij was.

Lees over Wim Verschuren en wat hij heeft betekend: Zinnige zinnen – Wim Verschuren en Boom van Barmhartigheid. Wie wil er niet ook zo herdacht worden? Sowieso een vraag om eens wat op te kauwen: wat wil jij dat mensen straks, aan het einde van jouw leven, over jou zeggen en schrijven? Beetje raar einde wellicht maar ja, het leven is nu eenmaal paradoxaal toch.

Magisch licht, vorige week in de Kaapse Bossen in Doorn

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

The right words in the right order can change the world

Amanda Gorman, heb je haar gezien en gehoord tijdens de inauguratie van president Biden? Een dame van 22 die ons The Hill We Climb gaf. Ze eindigde haar indrukwekkende voordracht zo:

When day comes, we step out of the shade aflame and unafraid. The new dawn blooms as we free it. For there is always light. If only we’re brave enough to see it. If only we’re brave enough to be it.

Wat een uitnodiging voor ons allemaal!

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De stomste vraag en het mooiste antwoord

Jatta, Beautifool Questions, Wonderfool Answers…

Ik hem ‘m niet zelf verzonnen maar dit lijkt me echt een van de stomste vragen van dit jaar (al zijn er alsnog meerdere antwoorden op mogelijk…).

En dan nu, tada tada (wat melig maar zeker nog monter), gooi ik wat balletjes op (melig, zie maar) voor het aankomende jaar (en nu serieus)…

Wat wordt je mooiste antwoord op welke vraag in

?

Fijne feestdagen, hoe anders dan anders ook, en tot gauw, in een vast beter nieuw jaar. En laten we ook wat ‘lockdown-lessen’ vanuit deze bizarre periode daar naartoe loodsen, niet veronachtzamen of anders opnieuw ophalen.

Mieke

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Vrolijk

Elke dag zie ik deze kaart staan en elke dag word ik er vrolijk van. Hoe ouder, hoe wijzer, dat zal het zijn…:-)

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Door…

Door de wind
Door de regen
Dwars door alles heen

Opnieuw ontroerd (zie ook september). Nu door Miss Montreal. Ze zong voor Stef Bos, deze keer de middelpuntsman in het programma Beste Zangers.

Een van de deelnemers zei dat zingen voor hem zoiets is “‘alsof je de Nachtwacht gaat schilderen terwijl Rembrandt op de bank zit’. Hartstikke spannend dus.

Ze ging dwars door alles heen. Ze ‘scheurde het nummer aan flarden’ zei de ontvanger.

Door…Miss Montreal

Goede herfst. Samen, dwars door alles heen…

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Een straat in de (september)zon…

“Een straat in de zon en uit een open raam mijn lievelingsmuziek.”

September, een zalige zonnige vrije vrijdag. Mijn man en onze overbuufvriend werken samen in de tuin aan een nieuw terras. Ik hang over de leuning van het dakterras en vraag of mijn muziek niet te hard voor ze staat. “Heerlijk zo”, zegt buurman. En vervolgt: “Ik zag ooit in Utrecht op een muur een tekst staan: ‘Een straat in de zon en uit een open raam mijn lievelingsmuziek’. Vond ik zo mooi. Dat gevoel heb ik nu. Echt lekker dit.”

Die zin en wat hij zegt en voelt doet mij meteen denken aan een andere zin: ‘Hoe als je je met zorgeloosheid kon omringen en dat dat je ruimte was’. Van Bert Schierbeek.

Zo’n vrijdag. Heerlijk zo.

En wat staat er dan lekker hard vandaag? De playlist van Beste Zangers 2020! Een televisie programma dat al heel lang bestaat. Heb het nu net twee keer gezien. In 1e instantie had ik er een oordeel over. Net als de buurman bleek net. Maar vervolgens ontroerde het me. Hem ook, bleek net.

Samen dagen doorbrengend; vertellend en luisterend en vervolgens nummers, van de artiest die in het middelpunt staat, voor hem of haar zingend. Setting: kringzit en vlak voor je neus de collega die je toezingt. Okay, waarom moet dat eigenlijk op tv. Daar kunnen we absoluut veel op afdingen maar daar gaat het me nu niet om.

Het ontroerde me simpelweg. Veel liefdjes en hoe ze voor elkaar gebracht en ontvangen werden. Zeker ‘Sterren tellen’, een nummer van Diggy Dex (Koen Jansen), gezongen door Stef Bos.

Zo mooi. Luister en kijk maar           

Tel, tel, tel…

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen