Boekje open

Hoe ga ik open als een boek?

Ik wil mezelf eens lezen,
bladeren en kijken
hoeveel pagina’s ik tel.

Of ik een sprookje ben
of meer een studieboek.

Zou ik mij kopen?
Lenen bij de bieb?

Alleen stiekem lezen
hoe ik afloop en zachtjes
terugzetten in de kast?

Gedicht van Ted van Lieshout. Uit: Van verdriet kun je grappige hoedjes vouwen (1986).

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Kroonjuwelen

“The importance of having a Breakdown.” Het belang van doorbranden, instorten, een storing of…

Als je er middenin zit dan is het…, dan voelt het…, dan denk je…en ook…en dan ook nog…

Omdat het inmiddels een wijdverbreid thema is, schat ik in dat ieder van ons intussen wel woorden kan vinden voor de puntjes hierboven.

En als je er later op terugkijkt dan…dan heb je misschien wel kroonjuwelen in handen gekregen. Ik hoop het. Voor mij voelt het in ieder geval zo.

Er wordt intussen immens veel over een breakdown, wij zeggen vaker burn-out, gezegd en gepubliceerd. Tussen dit alles vond ik een juweel van een filmpje waarin de puntjes worden ingevuld door helder commentaar, dito beelden en boodschap. Die luidt: In the midst of a breakdown, we often wonder whether we have gone mad. We have not. We’re behaving oddly no doubt, but beneath the surface agitation, we are on a hidden yet logical search for health. We haven’t become ill; we were ill already. Our crisis, if we can get through it, is an attempt to dislodge us from a toxic status quo and an insistent call to rebuild our lives on a more authentic and sincere basis.

Tussen de komma’s van de laatste zin staat wat we eerst nog te doen hebben; het werk in uitvoering, ofwel ons ‘huiswerk’. En dat is niet gering. We krijgen kroonjuwelen niet zomaar in handen…

Onderaan het artikel The importance of having a breakdown kun je het filmpje vinden. De tekst zelf is ook de moeite waard. Net als vele andere teksten, filmpjes en beelden uit The Book of Life. Dit boek is een online uitgave van The School of Life (met een vestiging in Amsterdam) en hierin vind je de ideeën waar men in gelooft. Het is het brein en de bibliotheek van de school, wordt door veel mensen geschreven en is nog lang niet af. Het staat vol met afbeeldingen, films en teksten en is gratis toegangelijk.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Minder moeten, meer leven

Ik lees graag elke dag een verhaal op VN.nl. Er zijn drie categorieën: Macht, Cultuur en Toekomst. Onder elke titel staat de plusminus leestijd. Dat vind ik als eerste geinig,  soms ook handig en meestal maakt het me niks uit. Na lezing voelt het voor mij zelfs als overbodige informatie. Ben namelijk nog veel langer met de inhoud bezig. Maar goed, dat is na lezing. Het valt me gewoon altijd op en maakt verder ook niet zoveel uit. Op dit moment vind ik het alleen belangrijk hier een interessant verhaal te kunnen laten lezen: een betoog voor het oogsten van momenten…
12 tot 15 minuten leestijd…;-)

Ik zou, ik zou, ik zou…
Zo zijn we ook ineens 85 en weten we dat we zullen gaan sterven.
Momenten, mis ze niet nu.

Tekst: Annemiek Leclaire & Beeld: Elise van Iterson. Dank!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Stage of Being

Wie zijn we, waar komen we vandaan? Wat doen we hier? Waar gaan we naartoe?

Tot en met 17 juni 2018 presenteert Museum Voorlinden in Wassenaar een nieuwe collectietentoonstelling. Stage of Being laat zien hoe kunstenaars door de tijd heen de mens met al zijn emoties en driften verbeelden. Werken in uiteenlopende disciplines zetten aan tot nadenken over wie we zijn, over onze relatie tot anderen en hoe wij worden herinnerd wanneer we er niet meer zijn.

We leven in een wereld van vooruitgang: we weten meer, we worden ouder, misschien worden we zelfs ooit onsterfelijk. Tegelijkertijd worstelt de mens met gevoelens van leegte, eenzaamheid en angst. Ooit boden religies en ideologieën houvast en namen twijfels weg. Nu zijn we aangewezen op zelfhulpboeken, de psychiater, de filosoof, de coach, maar vooral op onszelf.

Kunstenaars durven zich bij uitstek bloot te stellen aan onze fundamentele vragen. 45 van hun antwoorden zijn te zien in dit sowieso al prachtige museum. Van harte aanbevolen.

‘Mass’ van Antony Gormley. Gormleys werk gaat over schaal, en dan vooral over de menselijke maat in verhouding tot de wereld. Met zijn beelden wil Gormley bewustzijn creëren van de plek die de mens inneemt in zijn of haar omgeving; in de tijd, ruimte en het leven zelf.

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De kracht van de onderstroom

‘De golven zijn de dagen
De dagen van het jaar
En het lijkt of zij vertellen
Hoe het ons vergaat

Maar de onderstroom
Die niemand ziet
Bepaalt de richting
Op elk gebied

Het is de onderstroom
De onderstroom
Het is de onderstroom’

Een deel van de tekst uit het prachtige nummer ‘De Onderstroom’, van Stef Bos en zijn collega muzikanten. Hier kun je lezen wat Stef Bos zegt over hoe deze CD tot stand is gekomen en specifiek dit nummer.

En zoek het nummer eens op…of een ander nummer. Alles van hem is zo mooi.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Denkraam

Het woord ‘Denkraam’ is een neologisme, geschapen door de striptekenaar en verhalenschrijver Marten Toonder. De man van Tom Poes en heer Ollie, ofwel Olivier B. Bommel. In de verhalen werd dit woord door dwerg Kwetal, die in vreemde woorden en uitdrukkingen grossiert, geïntroduceerd. Deze bedoelt daar zoiets mee als vermogen tot begrijpen of referentiekader, maar ook als denkkader of paradigma.

Collega Carola en ik vinden het een prachtig woord en hebben het graag gebruikt in onze quote: “schiet een gat in je denkraam en maak een sprong naar nieuwe inzichten” (doe het ook gezamenlijk).

Wij denken dat we onze vaardigheid, om zaken echt te doorgronden nog wel mogen verbeteren (understatement…). Dat ons referentiekader door tal van dingen is ontstaan maar we ons daar niet achter kunnen en moeten willen verschuilen. Dat we ook nooit jong genoeg of te oud zijn om te leren. En dat we daarmee ons animo om dingen anders te gaan doen, als we over tal van zaken weer anders leren denken en voelen, kunnen verruimen.

Daarom, laten we gaten blijven schieten in ons denkraam en sprongen maken naar nieuwe inzichten. En daar vervolgens naar handelen. Niet simpel, wel nodig. Denken wij. En jij?

En als we dat gaan doen, wie zouden daar komend jaar allemaal blij van kunnen worden?

Fijne feestdagen!

Mieke

Voor inspiratie ook nog dit: De kast die me vormde. Een essay van Tonnus Oosterhoff in de Trouw van 16 december. Het lijkt in eerste instantie een wat somber verhaal maar is prachtig en eindigt ook bijzonder. Omdat de wereld waarin wij leven nu eenmaal zoveel groter is en dit beseft wordt.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

#MeToo

Voor vrouwen, voor mannen, voor onze dochters en onze zonen. Voor hier en voor daar. Voor eerder, nu en voor later.

Netflix stopt de samenwerking met een topacteur en deze is ook niet meer welkom bij ING. Een Republikeinse kandidaat die zieltjes wint door zich tegen het homohuwelijk uit te spreken, lijkt zelf flink over de scheef te zijn gegaan. Of dichter bij huis: de casting-director die vroeg acteurs uit de kleren te gaan bij één-op-één sessies. Zedenrechercheurs zijn intussen drukker met aangiften. Ook de media kan de aanklachten amper bijhouden. #MeToo raakt de samenleving. Het raakt vrouwen. Mannen ook. Het raakt: #MeToo.

Maar wat laat #metoo ons nu werkelijk zien? Niet alleen wát er speelde in onze samenleving en in de wereld. Volgens mij laat #metoo ons zien dat het nog stééds speelt. Dit roept bij mij de vraag op: wat leren we van het verleden? Leren we überhaupt van het verleden?

#MeToo doet mij beseffen dat we met iets urgents te maken hebben, namelijk het aan de kaak stellen van ons eigen gedrag. Of ongevraagd daarop aangesproken durven en kunnen worden. Waarom? Omdat het nog steeds nodig is. En diep van binnen weten we dat al heel lang.

Rechtspraak en wetboek hebben we nodig, zeker, maar lijkt niet altijd voldoende om de lessons learned te vinden en te onthouden. #metoo spreekt ons aan op ons innerlijk wetboek.

Daarom, mijn oproep aan ons allemaal om onacceptabel gedrag te zien en te benoemen en voorop te gaan in de verandering die nog zo hard nodig blijkt te zijn. Als de #metoo (social) mediastorm straks overwaait wat onthouden we er dan nog van? Er is nog veel te doen in onze samenleving en dat start met ons falen niet uit de weg te gaan.#metoo vraagt om lef, om moed en om morele integriteit.

Voor vrouwen, voor mannen, voor onze dochters en onze zonen. Voor hier en voor daar. Voor eerder, nu en voor later.

Ter aanmoediging dit filmpje van Jackson Katz, over de ‘bystander approach’: in plaats van alleen te focussen op vrouwen als slachtoffers en mannen als daders van intimidatie, misbruik of geweld, concentreert de ‘omstanders benadering’ zich op de rol van peers in scholen, groepen, teams, werkplaatsen en andere sociale eenheden.

Peers of peergroup is een groep van met elkaar bekende leeftijdgenoten of collega’s die gemeenschappelijke gedragscodes hebben en die voor elkaar de basis van sociale vergelijking vormen, waaraan oordelen over slagen of falen worden ontleend.

En in deze specifieke zaken…mannen voorop graag! Laat weten, zien en horen dat jullie begrijpen waartoe opgeroepen wordt.

http://www.jacksonkatz.com

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Gezoem op de achtergrond

Gezoem op de achtergrond
geeft aan dat er dingen zijn.
Woord en wind hebben wij nodig
om het te kunnen verdragen.

Gezoem op de achtergrond
klaagt aan dat er dingen niet zijn.
Een andere herinnering hebben wij nodig
om niet krankzinnig te worden.

Gezoem op de achtergrond verkondigt
dat er niets is
dat niet kan bestaan.
Met stilte gevoerde stilte hebben wij nodig
om te aanvaarden dat alles bestaat.

Gezoem op de achtergrond
onderstreept hoe kil de dood is.
De som van alle liederen
en het overzicht van alle liefdes
hebben wij nodig om dat gezoem te dempen.

Tenzij op een doordeweekse middag,
maar dan wel één die open is,
een vogel op de lucht neerstrijkt
als was ook lucht een tak.
En dan zal alle gezoem stokken.

[Roberto Juarroz]

“Tijdens zijn voordrachten gebruikte Juarroz zijn rechterarm en hand om zijn woorden kracht bij te zetten. Hij speelt met de lezer, werpt een vraag op, doet daar nog wat bij, zet de hele zaak dan plotseling op zijn kop en komt dan tenslotte heel ergens anders uit dan de lezer na de eerste regels had gedacht. De term ‘verticaal’, van boven naar beneden, of andersom, is voor hem essentieel; van horizontaliciteit krijg je slaap, zegt hij”.

Veel meer gedichten en informatie over deze bijzondere Argentijnse dichter, essayist en professor literatuur via:
https://www.bol.com/nl/p/verticale-poezie/1001004002001148/

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Imperfect

Deze week las ik het boek “Imperfecte adviseur. Persoonlijke verhalen over het werk als adviseur. Het geeft een bijzonder kijkje in de keuken en gaat niet over hoe het zou moeten, het organisatieadvieswerk, maar over hoe het eigenlijk gaat. Elk verhaal is een persoonlijke ervaring van de desbetreffende adviseur. Nadien reflecteert zij of hij op deze beleving door zichzelf vragen te stellen: waar ging het hier nu om? Waarom reageerde ik zoals ik deed? Wat gebeurde er nou echt?

Ik lees over de plek van ongemak in een samenwerking, schoorvoetend interveniëren, schaduwthema’s, waar sta ik voor en geloof ik in, de schoonheid van imperfectie. Een van de mooiste woorden die ik tegenkwam; wankelmoed. Oorspronkelijk van Désanne van Brederode (schrijfster en filosoof). Marcel Kuhlmann zegt daarover dat voor hem dit woord “een soort van tegengif is tegen zijn ‘wees perfect’ en het robuuste verlangen naar maakbaarheid en controle”.

En ik las verder….

“Wankelmoed….

  • toegeven dat je dat o zo belangrijke boek nooit hebt gelezen. En dit dan bekend maken in een gezelschap waar iedereen het een grandioos meesterwerk noemt,
  • in een gesprek een vraag durven stellen als je iets niet begrijpt,
  • een scherp onderscheid durven maken tussen de knappe theorieën die die je te berde kunt brengen en je onhandige gestuntel in het leven van alledag,
  • wankelmoed toon je wanneer je in alle redelijkheid uitkomt voor je beperkingen,
  • het is even uit je eigen huid kruipen en grinnkend luisteren naar al je innerlijke stemmen. Er een naaldje bij houden, ze lekprikken, de muffe lucht eruit bevrijden.
  • het is de ander op ooghoogte aankijken en aanvaarden dat hij jou uit evenwicht kan brengen, terwijl je er tegelijkertijd op vertrouwt dat hij een beetje wankelen niet gek of vervelend vindt, maar bereidt is je op te vangen als je onverhoopt mocht vallen – zoals jij dat ook zult doen bij hem.
  • wankelmoed ‘ontvijandt’ de ander. Je geeft aan dat hij of zij je eerlijkheid waard is.
  • je stelt samen vragen, je vraagt naar elkaar door, je laat je bevragen en daarmee herschep je jezelf en elkaar tot waarachtige mensen”.

Lees, lees…Omdat we allemaal soms bijna onmogelijk hoge eisen aan onszelf stellen. Omdat we toch stiekem vinden dat we steeds maar ‘feilloos’ moeten zijn. Maar we falen nu eenmaal, we gaan af. We zijn simpelweg imperfect.

Chapeau stoere mensen. Met jullie verhalen wordt imperfectie weer iets draaglijker en hanteerbaarder. De laatste zin uit het boek, een prachtvraag waar ik op doorkauw: zouden we onszelf kunnen toestaan om imperfect imperfect te zijn?

Ever tried
Ever failed
No matter
Try again
Fail again
Fail better                                                                                                                [Samuel Beckett]

Imperfecte adviseur. Persoonlijke verhalen over het werk. ISBN 9789082326161

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Onbekende tussentijd

Voor je ligt het onbekende…
Als je in beweging komt, ontstaat de weg vanzelf en weten je voeten waar te gaan.

Geniet van de zomerperiode. Daar waar je voeten naartoe gaan…


Zeilend naar Harlingen, retour komend van Terschelling, editie Oerol 2017. Daar realiseerde ik me ook weer dat we in beweging kunnen, mogen en moeten komen.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen